抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 故人溪上,挂愁无奈,烟梢月树。 | [!--meaning--] |
| 愁颜与衰鬓,明日又逢春。 | [!--meaning--] |
| 关河无限清愁,不堪临鉴。 | [!--meaning--] |
| 晚岁登门最不才,萧萧华发映金罍。 | [!--meaning--] |
| 不用凭栏苦回首,故乡七十五长亭。 | [!--meaning--] |
| 一觞虽独尽,杯尽壶自倾。 | [!--meaning--] |
| 想当年、空运筹决战,图王取霸无休。 | [!--meaning--] |
| 阑干倚遍重来凭。泪粉偷将红袖印。 | [!--meaning--] |
| 锁离愁,连绵无际,来时陌上初熏。 | [!--meaning--] |
| 好去不须频下泪,老僧相伴有烟霞。 | [!--meaning--] |
| 前年伐月支,城上没全师。 | [!--meaning--] |
| 客有哀时失职而听者,泪淋浪以沾襟。 | [!--meaning--] |
| 汉家君臣欢宴终,高议云台论战功。 | [!--meaning--] |
| 东山老,可堪岁晚,独听桓筝。 | [!--meaning--] |
| 客思吟商还怯。怨歌长、琼壶暗缺。 | [!--meaning--] |