抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 贾生年少虚垂泪,王粲春来更远游。 | [!--meaning--] |
| 放逐肯消亡国恨?岁时犹动楚人哀! | [!--meaning--] |
| 海榴花发应相笑,无酒渊明亦独醒。 | [!--meaning--] |
| 愁一箭风快,半篙波暖,回头迢递便数驿。 | [!--meaning--] |
| 还始觉、留情缘眼,宽带因春。 | [!--meaning--] |
| 追亡事、今不见,但山川满目泪沾衣。 | [!--meaning--] |
| 愁绝行人天易暮,行向鹧鸪声里住。 | [!--meaning--] |
| 独自下层楼,楼下蛩声怨。 | [!--meaning--] |
| 湘泪浅深滋竹色,楚歌重叠怨兰丛。 | [!--meaning--] |
| 邮亭无人处,听檐声不断,困眠初熟。 | [!--meaning--] |
| 便做无情,莫也愁人苦。 | [!--meaning--] |
| 烽火平安夜,归梦到家山。 | [!--meaning--] |
| 长江巨浪征人泪,一夜西风共白头。 | [!--meaning--] |
| 不尽眼中青,是愁来时节。 | [!--meaning--] |
| 总是向人深处,当时枉道无情。 | [!--meaning--] |