抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 碛里征人三十万,一时回向月明看。 | [!--meaning--] |
| 二月江南花满枝,他乡寒食远堪悲。 | [!--meaning--] |
| 未必素娥无怅恨,玉蟾清冷桂花孤。 | [!--meaning--] |
| 幽人归独卧,滞虑洗孤清。 | [!--meaning--] |
| 投躯报明主,身死为国殇。 | [!--meaning--] |
| 有谁知我此时情,枕前泪共阶前雨,隔个窗儿滴到明。 | [!--meaning--] |
| 新妆宜面下朱楼,深锁春光一院愁。 | [!--meaning--] |
| 百啭无人能解,因风飞过蔷薇。 | [!--meaning--] |
| 曲阑深处重相见,匀泪偎人颤。 | [!--meaning--] |
| 紫艳半开篱菊静,红衣落尽渚莲愁。 | [!--meaning--] |
| 可惜一片清歌,都付与黄昏。 | [!--meaning--] |
| 又到断肠回首处,泪偷零。 | [!--meaning--] |
| 伤心秦汉,生民涂炭,读书人一声长叹。 | [!--meaning--] |
| 谁谓含愁独不见,更教明月照流黄。 | [!--meaning--] |
| 恋树湿花飞不起,愁无比,和春付与东流水。 | [!--meaning--] |