抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 不辞山路远,踏雪也相过。 | [!--meaning--] |
| 一场愁梦酒醒时,斜阳却照深深院。 | [!--meaning--] |
| 金陵津渡小山楼,一宿行人自可愁。 | [!--meaning--] |
| 晓镜但愁云鬓改,夜吟应觉月光寒。 | [!--meaning--] |
| 相顾无言,惟有泪千行。 | [!--meaning--] |
| 挥手自兹去,萧萧班马鸣。 | [!--meaning--] |
| 雁字无多,写得相思几许。 | [!--meaning--] |
| 闲坐悲君亦自悲,百年多是几多时。 | [!--meaning--] |
| 一语不入意,从君万曲梁尘飞。 | [!--meaning--] |
| 残月出门时,美人和泪辞。 | [!--meaning--] |
| 妾身悔作商人妇,妾命当逢薄幸夫。 | [!--meaning--] |
| 平芜尽处是春山,行人更在春山外。 | [!--meaning--] |
| 同穴窅冥何所望,他生缘会更难期。 | [!--meaning--] |
| 重见金英人未见。相思一夜天涯远。 | [!--meaning--] |
| 谁知万里客,怀古正踌蹰。 | [!--meaning--] |