抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 千年忠义气,日星光。离骚读罢总堪伤。 | [!--meaning--] |
| 日落君山云气,春到沅湘草木,远思渺难收。 | [!--meaning--] |
| 白云江上故乡,月下风前吟处。 | [!--meaning--] |
| 尽叫得鹃声碎,却教人空断肠。 | [!--meaning--] |
| 算阴晴,浑似几番,渭城故人离会。 | [!--meaning--] |
| 孤芳一世,供断有情愁,消瘦损,东阳也,试问花知否? | [!--meaning--] |
| 秋江带雨,寒沙萦水,人瞰画阁愁独。 | [!--meaning--] |
| 近寒食人家,相思未忘苹藻香。 | [!--meaning--] |
| 伤心重见,依约眉山,黛痕低压。 | [!--meaning--] |
| 不语含嚬深浦里,几回愁煞棹船郎,燕归帆尽水茫茫。 | [!--meaning--] |
| 谁分去来乡国事,凄然,曾是承平两少年。 | [!--meaning--] |
| 欲祭疑君在,天涯哭此时。 | [!--meaning--] |
| 离恨做成春夜雨。添得春江,划地东流去。 | [!--meaning--] |
| 白白与红红,别是东风情味。 | [!--meaning--] |
| 予若洞庭叶,随波送逐臣。 | [!--meaning--] |