抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 月去疏帘才数尺,乌鹊惊飞,一片伤心白。 | [!--meaning--] |
| 此曲有意无人传,愿随春风寄燕然,忆君迢迢隔青天。 | [!--meaning--] |
| 碧窗斜月蔼深晖,愁听寒螀泪湿衣。 | [!--meaning--] |
| 离堂思琴瑟,别路绕山川。 | [!--meaning--] |
| 天下伤心处,劳劳送客亭。 | [!--meaning--] |
| 已过才追问,相看是故人。 | [!--meaning--] |
| 今夜故人来不来,教人立尽梧桐影。 | [!--meaning--] |
| 偶然值林叟,谈笑无还期。 | [!--meaning--] |
| 客里看春多草草,总被诗愁分了。 | [!--meaning--] |
| 百结愁肠郁不开,此生惆怅异乡来。 | [!--meaning--] |
| 横槊题诗,登楼作赋,万事空中雪。 | [!--meaning--] |
| 慨当初,倚飞何重,后来何酷。 | [!--meaning--] |
| 试上铜台歌舞处,惟有秋风愁杀人。 | [!--meaning--] |
| 蕃汉断消息,死生长别离。 | [!--meaning--] |
| 倚阑凝望,独立渔翁满江雪。 | [!--meaning--] |