抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 多少泪珠何限恨,倚栏干。 | [!--meaning--] |
| 远信入门先有泪,妻惊女哭问何如。 | [!--meaning--] |
| 被冷香消新梦觉,不许愁人不起。 | [!--meaning--] |
| 为有书来与我期,便从兰杜惹相思。 | [!--meaning--] |
| 此身如传舍,何处是吾乡。 | [!--meaning--] |
| 四面歌残终破楚,八年风味徒思浙。 | [!--meaning--] |
| 幽径无人独自芳,此恨凭谁诉。 | [!--meaning--] |
| 白发书生神州泪,尽凄凉、不向牛山滴。 | [!--meaning--] |
| 床空委清尘,室虚来悲风。 | [!--meaning--] |
| 问相思、他日镜中看,萧萧发。 | [!--meaning--] |
| 赤壁矶头落照,肥水桥边衰草,渺渺唤人愁。 | [!--meaning--] |
| 寄书长不达,况乃未休兵。 | [!--meaning--] |
| 坐愁群芳歇,白露凋华滋。 | [!--meaning--] |
| 城小贼不屠,人贫伤可怜。 | [!--meaning--] |
| 玉屏风冷愁人。醉烂漫、梅花翠云。 | [!--meaning--] |