抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 更深人去寂静,但照壁孤灯相映。 | [!--meaning--] |
| 绝顶茅庵里,老衲正孤吟。 | [!--meaning--] |
| 门有车马客,驾言发故乡。 | [!--meaning--] |
| 总是愁媒,欲诉谁消遣。 | [!--meaning--] |
| 停船暂借问,或恐是同乡。 | [!--meaning--] |
| 惜恐镜中春。不如花草新。 | [!--meaning--] |
| 扁舟昨泊,危亭孤啸,目断闲云千里。 | [!--meaning--] |
| 此地一为别,孤蓬万里征。 | [!--meaning--] |
| 汉家天子今神武,不肯和亲归去来。 | [!--meaning--] |
| 情似游丝,人如飞絮。泪珠阁定空相觑。 | [!--meaning--] |
| 云鬟绿鬓罢梳结,愁如回飙乱白雪。 | [!--meaning--] |
| 飞蓬各自远,且尽手中杯。 | [!--meaning--] |
| 微晕娇花湿欲流,簟纹灯影一生愁。 | [!--meaning--] |
| 香到酴醾送晚凉,荇风轻约薄罗裳。曲阑凭遍思偏长。 | [!--meaning--] |
| 意长翻恨游丝短。尽日相思罗带缓。 | [!--meaning--] |