抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 旧相思、偏供闲昼。 | [!--meaning--] |
| 乍听得、鸦啼莺弄,惹起新愁无限。 | [!--meaning--] |
| 寝兴目存形,遗音犹在耳。 | [!--meaning--] |
| 轻衫未揽,犹将泪点偷藏。 | [!--meaning--] |
| 鸿羽难凭芳信短,长安犹近归期远。 | [!--meaning--] |
| 别来不寄一行书。寻常相见了,犹道不如初。 | [!--meaning--] |
| 横笛和愁听,斜枝倚病看。 | [!--meaning--] |
| 伤心秦汉经行处,宫阙万间都做了土。 | [!--meaning--] |
| 欲诉奇愁无可诉,算兴亡、已惯司空见。 | [!--meaning--] |
| 人归落雁后,思发在花前。 | [!--meaning--] |
| 玉楼深锁薄情种。清夜悠悠谁共。 | [!--meaning--] |
| 江南春尽离肠断,苹满汀洲人未归。 | [!--meaning--] |
| 相思只在梦魂中。今宵月,偏照小楼东。 | [!--meaning--] |
| 坐到三更尽,归仍万里赊。 | [!--meaning--] |
| 梦断刀头,书开虿尾,别有相思随定。 | [!--meaning--] |