抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 江汉思归客,乾坤一腐儒。 | [!--meaning--] |
| 要问相思,天涯犹自短。 | [!--meaning--] |
| 汉月垂乡泪,胡沙费马蹄。 | [!--meaning--] |
| 江心云带蒲帆重,楼上风吹粉泪香。 | [!--meaning--] |
| 秋草六朝寒,花雨空坛。更无人处一凭阑。 | [!--meaning--] |
| 故山知好在,孤客自悲凉。 | [!--meaning--] |
| 独敲初夜磬,闲倚一枝藤。 | [!--meaning--] |
| 谁料苏卿老归国,茂陵松柏雨萧萧。 | [!--meaning--] |
| 悲欢离合总无情。一任阶前、点滴到天明。 | [!--meaning--] |
| 今日俸钱过十万,与君营奠复营斋。 | [!--meaning--] |
| 曲岸持觞,垂杨系马,此地曾经别。 | [!--meaning--] |
| 才道莫伤神,青衫湿一痕。 | [!--meaning--] |
| 历览前贤国与家,成由勤俭破由奢。 | [!--meaning--] |
| 一身犹在,乱山深处,寂寞溪桥畔。 | [!--meaning--] |
| 雾冷笙箫,风轻环佩,玉锁无人掣。 | [!--meaning--] |