抒情
| 单词 | 解释 |
|---|---|
| 白发悲花落,青云羡鸟飞。 | [!--meaning--] |
| 浮云终日行,游子久不至。 | [!--meaning--] |
| 春未绿,鬓先丝。人间别久不成悲。 | [!--meaning--] |
| 今夜月明人尽望,不知秋思落谁家。 | [!--meaning--] |
| 遥想公瑾当年,小乔初嫁了,雄姿英发。 | [!--meaning--] |
| 了却君王天下事,赢得生前身后名。 | [!--meaning--] |
| 家国兴亡自有时,吴人何苦怨西施。 | [!--meaning--] |
| 忽忆故人今总老。贪梦好。茫然忘了邯郸道。 | [!--meaning--] |
| 明月不谙离恨苦。斜光到晓穿朱户。 | [!--meaning--] |
| 一种相思,两处闲愁。 | [!--meaning--] |
| 惟将终夜常开眼,报答平生未展眉。 | [!--meaning--] |
| 恰如灯下,故人万里,归来对影。 | [!--meaning--] |
| 昔时人已没,今日水犹寒。 | [!--meaning--] |
| 三分春色二分愁,更一分风雨。 | [!--meaning--] |
| 众鸟高飞尽,孤云独去闲。 | [!--meaning--] |